Εισήχθη προς εκδίκαση την 24η Μαρτίου 2025 και 5η Μαΐου 2025 ενώπιον του Μικτού Ορκωτού Δικαστηρίου Αθηνών, ποινική υπόθεση με κατηγορούμενο τον εντολέα μας για το αδίκημα της απόπειρας ανθρωποκτονίας σε ήρεμη ψυχική κατάσταση αδίκημα το οποίο επισύρει ποινή καθείρξεως. Ειδικότερα η κατηγορία στηρίχθηκε σε φερόμενες περιγραφές του θύματος ότι δήθεν εντόπισε με τον πατέρα του τον εντολέα μας ο οποίος βρισκόταν εντός του αυτοκινήτου του, και ένεκα οικονομικών διαφορών προσπάθησαν να τον σταματήσουν για να διεκδικήσουν τα χρήματα τους. Τότε κατά το κατηγορητήριο ο κατηγορούμενος ανέπτυξε μεγάλη ταχύτητα προς τον παθόντα, αδιαφορώντας πλήρως αν από τον εμβολισμό ο εγκαλών θα τραυματιζόταν, αποδεχόμενος ακόμη και τον θάνατο του τελευταίου από την εν λόγω πράξη του (ενδεχόμενος δόλος). Αποτέλεσμα αυτού του εμβολισμού του σώματος του θύματος από τον οδηγό του αυτοκινήτου και κατηγορουμένου, ήταν να προκληθεί στο θύμα κάκωση στον ώμο (ο οποίος είχε αποσυρθεί από την θέση του) αλλά και εκδορές-κακώσεις στα γόνατα του.
Κατά τον ακροαματικό έλεγχο της υπόθεσης, όπου παραστάθηκε ο επικεφαλής του γραφείου μας Κωνσταντίνος Δημόπουλος, αναπτύσσοντας όλους τους ισχυρισμούς, απεδείχθη ότι τα περιστατικά που έλαβαν χώρα ήταν διαφορετικά τόσο ως προς την χρονική σειρά όπου έλαβαν χώρα όσο και ως προς τον σκοπό του πελάτη μας. Ειδικότερα σύμφωνα με το σκεπτικό της εκδοθείσας απόφασης, ο κατηγορούμενος και πελάτης μας ουδέποτε είχε ανθρωποκτόνο δόλο, αντιθέτως προσπάθησε να αμυνθεί, όταν κατά την άποψη του πλήθος ατόμων τον περικύκλωσαν και χτυπούσαν με μένος το αυτοκίνητο του εξυβρίζοντας τον χυδαία. Συνεπώς το δικαστήριο μετέτρεψε την κατηγορία από κακούργημα σε πλημμέλημα, θεωρώντας ότι η πράξη φέρει τον χαρακτήρα της επικίνδυνης σωματικής βλάβης, ήτοι μίας ενέργειας η οποία θα μπορούσε να επιφέρει μία βαριά σωματική βλάβη.
Αποτέλεσμα αυτού ήταν να επιβληθεί μία ποινή 2 ετών στον εντολέα μας αντί μίας ποινής καθείρξεως η οποία θα τον οδηγούσε πιθανόν στην φυλακή, και να λάβει χώρα άρση του εντάλματος σύλληψης που εκκρεμούσε εις βάρος του μέχρι την στιγμή της εκδίκαση της υποθέσεως του σε πρώτο βαθμό.
Από νομικής πλευράς η απόφαση παρουσιάζει τεράστιο ενδιαφέρον αφού μία τέτοια αντίστοιχη πράξη έχει κριθεί από τα δικαστήρια της ουσίας ως απόπειρα ανθρωποκτονίας δείγμα της υποκειμενικής διάστασης η οποία δίδεται κάθε φορά από τον εκάστοτε δικαστικό και εισαγγελικό λειτουργό σε κάθε ποινική υπόθεση. Σίγουρα ένα είναι βέβαιο, ότι ουδέποτε θα πρέπει κανείς από όποια οπτική αξιολογεί μία ποινική υπόθεση, να εξάγει συμπεράσματα τα οποία δεν δύναται να στηριχθούν σε αντικειμενικά κριτήρια ή πειστήρια. Είναι πολύ εύκολο να δείξουμε με το δάχτυλο και να καταδικάσουμε έναν άνθρωπο, ακούγοντας την μία πλευρά, ωστόσο η ποινική δικαιοσύνη συμπεριφερόμενη με ψυχραιμία, πρέπει να έχει ως πρωταρχικό στόχο τον άνθρωπο, και την ανάδειξη όλων των αποδεικτικών μέσων για να οδηγηθεί σε μία ορθή νομικά απόφαση.
